Sanne sprong bij op de corona-afdeling
(en dat was niet vanzelfsprekend)

Sanne Bulsink – Arts in opleiding tot specialist psychiatrie

28 | april | 2021

Dat Sanne Bulsink (31) als arts in opleiding tot specialist psychiatrie tientallen patiënten met een virusinfectie aan de
luchtwegen zou behandelen, lag bepaald niet voor de hand. Sanne specialiseert zich na haar opleiding geneeskunde namelijk in de psychiatrie.

Hoe zag jouw wereld eruit in februari 2020?
‘Dat lijkt zó lang geleden. Ik heb in Rome gestudeerd en van studiegenoten uit Italië kreeg ik alarmerende berichten. Voordat corona begon, speelde ik hobo. Dat instrument heb ik inmiddels al anderhalf jaar nauwelijks aangeraakt. Dat heeft ook wel met onze jonge dochter te maken hoor. Als ik weer intensiever wil spelen, moet ik de spierkracht in mijn mond en keel weer opnieuw opbouwen.’

Op welk moment drong de volle omvang van de epidemie tot jou door?
‘Ik ben op weg om me te specialiseren tot psychiater en ben inmiddels bijna klaar met de studie. In de eerste golf werden wij gevraagd om hulp te verlenen bij verwarde patiënten. We zien relatief veel coronapatiënten met een delier. Het virus doet iets met het brein waardoor mensen verward kunnen raken.
De eerste keer dat ik op de Intensive Care kwam in coronatijd, met al die zieke mensen, kreeg ik kippenvel. Ik was wel vaker op een IC geweest, maar de angst en eenzaamheid vond ik schrijnend. Later werden we vanuit ons team van acht collega’s gevraagd om een zaalarts te leveren. In november en december werkte ik twee maanden op de corona-afdeling.’

Vond je het moeilijk?
‘Nee. Als zaalarts was ik in mijn element. Door de afschaling had ik het rustig en ik vond dit uitdagend. Het paste in mijn studieplan en ik voelde me ook bekwaam.’

Wat maakt je vrolijk op moeilijke dagen?
‘Thuis. Mijn man Rik en ik wandelen graag met onze dochter Suze van twee. Die is heerlijk impulsief en wil altijd net een andere kant op. En ze is zich niet bewust van welke crisis dan ook. Daar kan ik zo van genieten.’

Welke les neem je mee?
‘De saamhorigheid. Hoe de longartsen, geriaters en internisten hun vakgenoten uit alle disciplines hebben begeleid, dat was prachtig. Op onze beurt namen we kennis mee uit een andere hoek. De kruisbestuiving was mooi. Ik vond het ook goed om vanuit de psychiatrie een bijdrage te mogen leveren. Het stereotiepe beeld is dat wij van het langzame herstel zijn, maar we hebben zoveel meer in huis.’