Angela ondervond dat op afstand werken risicovol kan zijn (dat ging haar aan het hart)

Angela Steenbreker – Kinder- en follow up-verpleegkundige

1 | december | 2020

De virusuitbraak was ook ingrijpend voor reguliere afdelingen. Kinder- en follow up-verpleegkundige Angela Steenbreker (47) uit Doetinchem merkte in de eerste golf tot haar schrik dat werken op afstand risicovol kan zijn.

Hoe zag jouw wereld eruit in februari 2020?
‘Op het werk waren we ons volop aan het voorbereiden op een verhuizing. De teams neo(a)natologie en obstetrie/verloskunde werden samengevoegd. Een drukke tijd waarin we elkaar moesten leren kennen. In die tijd kwam het virus.’

Op welk moment drong de omvang van de epidemie tot jou door?
‘Toen we voorzorgsmaatregelen moesten treffen, zoals de aanpassing van de bezoekregeling, extra diensten, het thuiswerken. Dat was moeilijk. Het werken op afstand heb ik soms als riskant ervaren. Vanwege de coronamaatregelen moesten we poliklinische consulten telefonisch doen. Of via een videoverbinding. Dat ging me aan het hart, want het is zó moeilijk om op afstand een inschatting te maken van de toestand van een jong kind. Een baby kan niet vertellen wat hij of zij voelt. En alles wat niet gezegd kan worden, moet je zien.’

Welke persoon heeft een onvergetelijke indruk op jou gemaakt?
‘Alle collega’s die bijsprongen en flexibel waren. Van facilitaire medewerkers tot verpleegkundigen die overuren draaiden tot de kinderarts die zaalarts werd op een COVID-19-afdeling. Een indrukwekkend moment vond ik de begrafenis van een dierbare collega, middenin de coronatijd. We hebben een herinneringsplek gemaakt en met collega’s vormden we een erehaag. Dat vond ik krachtig en mooi.’

Hoe hield jij de moed erin?
‘Ik ben positief ingesteld. Klagen en zeuren heeft geen zin. Ik help mensen graag, ook in mijn privé-omgeving. Verder wandel en tuinier ik. Ik ben een fanatiek volleybalster. Normaal krijg ik daar energie van, maar helaas lag de sport lange tijd stil.’

Welke les neem je mee naar de toekomst?
‘Ik heb jonge ouders om feedback gevraagd en veel ouders geven aan dat het juist rust gaf om geen bezoek te mogen ontvangen. De andere kant van de medaille: voor ouders die het allerergste beleven en een kindje verliezen, is het gemis aan dierbaren enorm groot. Een ander punt: de mondkapjes.
Ouders kunnen de lichaamstaal van artsen en verpleegkundigen moeilijk lezen. Ze zien niet of we openstaan voor een gesprek. En voor mezelf neem ik mee dat ik niet elk consult “op afstand” wil doen. Kinderen die ik nog niet ken, wil ik in het echt zien!’