Roelie vond het niet leuk om naar huis gestuurd te worden (stilzitten is niet haar sterkste kant)

Roelie Lingeman – Vrijwilliger

2 | oktober | 2020

Vrijwilliger Roelie Lingeman (80) is de oudste medewerker van het ziekenhuis. Toen corona uitbrak werd de Arnhemse gastvrouw uit voorzorg naar huis gestuurd. Daar was ze helemaal niet blij mee. ‘Ik ben geen type om achter de geraniums te zitten.’

Hoe zag jouw wereld eruit in februari 2020?
‘Hetzelfde als nu. Ik kon en kan mijn energie kwijt. Fijn, want stilzitten is niet mijn sterkste kant. Vroeger sportte ik veel: tennis en skiën. Dat gaat niet meer, maar ik wandel en fiets. Hup, eropuit! Ook heb ik altijd gewerkt. Tot mijn pensioen leidde ik een facilitaire dienst in een bejaardenhuis. Nu ben ik alweer achttien jaar gastvrouw in de hal. Ik begeleid mensen in het ziekenhuis. Vaak naar oncologie, een giga-lange route. Dat houdt me fit. Nee, voor corona was ik niet angstig. Ik relativeer veel, ben niet bang aangelegd, maar het is natuurlijk wel een gevaarlijk virus.’

Op welk moment drong de omvang van de epidemie tot jou door?
‘Op 16 maart kregen we de mail van Astrid, onze coördinator. We stoppen ermee. Verschrikkelijk vond ik het. Dit gaat zó saai worden, dacht ik. Oppassen op onze kleinkinderen in Amsterdam kon ook niet meer. Ik ben veel gaan fietsen.’

Wie heeft een onvergetelijke indruk op jou gemaakt in coronatijd?
‘Dat klinkt cliché, maar de intensivisten, IC-verpleegkundigen en artsen. Maar ook de overleden jongeman uit Uden die was gaan skiën. Er waren veel verhalen die me raakten. Ik denk ook aan kwetsbare leeftijdsgenoten in ons appartementen-complex, die amper buiten durfden te komen en schichtig door de gangen schoten.’

Was er een moment dat je de moed verloor?
‘Nee, dat past niet in mijn karakter.’

Wat was een vrolijk moment?
‘Na twee maanden verplicht thuiszitten, belde Astrid. Ik mocht weer beginnen. Wat was ik blij! “Het mag niet, maar ik kan je wel omhelzen”, riep ik op de eerste dag tegen haar.’

Wat sleepte jou erdoorheen?
‘We bleven leuke dingen doen. Onze zoon kwam met zijn gezin vakantievieren in de buurt. Toen ik in oktober 80 werd, konden we dat vieren met een etentje bij Trix aan de Schelmseweg in Arnhem. Een week later was alles weer dicht.’

Welke les moeten we meenemen uit deze tijd?
‘Dat we het samen leuk moeten houden. Omkijken naar de ander. Mensen deden in coronatijd boodschappen voor elkaar. Die saamhorigheid moeten we koesteren.’