Jolien gaf verpleegkundigen een stem in het Crisisbeleidsteam (en dat maakt haar trots)

Jolien Wisse – Verpleegkundig specialist

16 | juni | 2020

Jolien Wisse (35) kreeg de vraag om aan te schuiven in het Crisisbeleidsteam. Samen met Gerjanne ter Beest gaf ze verpleegkundigen een stem in de coronaplannen. Die inbreng stond vooraf in geen enkel protocol beschreven.

Hoe zag jouw wereld eruit in februari 2020?
‘Overzichtelijk. Als verpleegkundig specialist help ik mensen met een chronische ontstekingsziekte in hun darmen. Bijzonder is dat ik langdurige relaties onderhoud met patiënten. Sommige mensen ken ik al twaalf jaar. Ineens dook naast colitus ulcerosa en de ziekte van Crohn een besmettelijke longziekte op.’

Op welk moment drong de omvang van de epidemie tot jou door?
‘Toen ik voor het eerst aanschoof in het Crisisbeleidsteam. Nou ben ik niet bang aangelegd, maar dit vond ik spannend. Wanneer moet ik spreken? En wanneer zwijgen? Het ging goed. Het team vergadert professioneel en strak. Namens de Verpleegkundige Adviesraad vertegenwoordigen wij de grootste beroepsgroep binnen Rijnstate. Bestuurders, managers en afdelingshoofden hebben ingezien hoe belangrijk het is om de inbreng van verpleegkundigen te organiseren. Hun voorwaarde: als jullie willen meepraten, dan moeten jullie óók meebeslissen. We hebben een stem gehad in belangrijke besluiten. Over mondmaskers, de bezoekregeling, de voorbereiding op code zwart en over interne communicatie. Via appgroepen en mail zochten we contact met verpleegkundigen, daarna gaven wij een advies. Het klinkt logisch dat verpleegkundigen meebeslissen, maar dat was niet zo.’

‘De coronacrisis heeft de emancipatie
van onze beroepsgroep een boost gegeven.
Een goede zaak.’


Welke persoon heeft een onvergetelijke indruk op jou gemaakt in coronatijd?
‘Gerjanne, de voorzitter van de Verpleegkundige Adviesraad.
We zijn een goed duo. Ik ben het gaspedaal en Gerjanne is de rem. Ik leer van haar.’

Wanneer vond je het moeilijk om de moed erin te houden?
‘In juli viel ik van mijn mountainbike door een remfout in de afdaling op de Posbank. De fietshelm was mijn redding, die brak doormidden door de klap. Gelukkig was ik met fietsvrienden en zij hebben de ambulance gebeld. Ik had een zware hersenschudding. De gedwongen rust vond ik vreselijk. Ik voelde me schuldig. Het was crisis en ik wilde niet stilzitten.’

Wat was een vrolijk moment?
‘In het crisisbeleidsteam lagen we eens in een deuk om het dossier Helikopterplatform. Ik kan niet uitweiden over details. De mensen die erbij waren, weten wat ik bedoel.’

Welke les neem je mee uit deze tijd?
‘Toon lef! Het klinkt misschien stom om het te zeggen, maar deze crisis heeft de emancipatie van onze beroepsgroep een boost gegeven. Een goede zaak.’