Gert-Jan moest een paar keer de deuren sluiten
(en dat knaagt)

Gert-Jan Mauritz – Arts Spoedeisende Hulp

27 | maart | 2020

Als arts op de Spoedeisende Hulp stond Gert-Jan Mauritz (37) in het portaal van de pandemie.
‘Dat we de deuren moesten sluiten, dat knaagt aan ons.’

Hoe zag jouw wereld eruit in februari 2020?
‘Toen begon de verbouwing van ons huis. Een beroerde timing, maar onze aannemer deed het briljant. Op het werk zou ik opleidingen gaan geven. Er stonden congressen op de rol. Ik maakte me op voor een te drukke tijd. “Hoe ga ik al die bordjes in de lucht houden?”, dacht ik. En toen kwam het virus.’

Op welk moment drong de omvang van de epidemie tot jou door?
‘Een omslagpunt waren de beelden uit Bergamo, Italië, de huilende verpleegkundigen en de doodskisten. Anderhalve maand later kampten wij zelf met een zorginfarct. Continu was er de onzekerheid en stress: als wij gaan helpen, weten we niet of mensen besmet zijn.’

Welke persoon maakte een onvergetelijke indruk?
‘De man die in de eerste golf hoorde dat hij nierkanker had. Dat slechte nieuws was hem medegedeeld in een video-verbinding. In de tweede golf belandde hij bij ons op de Spoedeisende Hulp. Ik moest hem vertellen dat hij was uitbehandeld. Het werd één van de meest indrukwekkende gesprekken uit mijn carrière. Die man was zó dankbaar dat ik het hem persoonlijk vertelde, dat we écht contact hadden. Zijn vrouw mocht erbij zijn. “Het is goed”, zei hij berustend vlak voordat hij stierf.’

Was er een moment waarop je de moed verloor?
‘Niets is erger dan ambulances die rondjes rijden met mensen die onze hulp nodig hebben. Tijdens de pandemie hebben we een paar keer onze deuren moeten sluiten. Dat knaagt aan mij en aan al mijn collega’s op de Spoedeisende Hulp.’

Wat hielp je erdoorheen?
‘Thuis is het altijd fijn. Bij mijn vrouw Marian kan ik mijn verhalen kwijt. Ons onbevangen zoontje Ralph, hij is 3 jaar oud, laat zien waar het echt om draait. En op het werk zijn het mijn geweldige collega’s. Een prachtig moment was 4 mei. We hielden twee minuten stilte op de werkvloer. Emotie en saamhorigheid vloeiden door elkaar. Het ging niet alleen om de oorlog, we voelden ook de pandemie waar we middenin zaten.’

Welke les neem je mee?
‘Corona is een les in nederigheid. Ons leven is niet maakbaar. Zelf heb ik geleerd hoe belangrijk rust is. Vlak voor de crisis had ik mezelf behoorlijk gek gemaakt. Dat heilige moeten kan best een tandje minder.’